Franciszkanie

podwyższenia Św. Krzyża

Array

Św. Franciszek

Email Drukuj

Św. Franciszek urodził się w 1181 lub 1182 roku w Asyżu, jako syn Piotra i Piki Bernardone. Na chrzcie otrzymał imię Jan, lecz przez ojca został nazwany Franciszek. Wzrastał beztrosko wśród asyskiej młodzieży, wyróżniając się pogodą ducha i silną osobowością. Chociaż jego ojciec był kupcem, Franciszek marzył o rycerskiej sławie. W 1202 roku brał udział w wojnie z Perugią. Ranny w jednej z bitew, został wzięty do niewoli. Gdy po roku odzyskał wolność i wrócił do rodzinnego Asyżu, zmogła go tajemnicza choroba, dając okazję do przemyśleń. Chociaż w 1205 roku po raz kolejny wyruszył w poszukiwaniu sławy, jednak zawrócił w połowie drogi pod wpływem tajemniczego snu i do Asyża powrócił jako inny człowiek.

Miejsce zabaw i poszukiwania uciech w towarzystwie młodzieży zajęły modlitwy i szukanie odosobnienia poza murami miasta. Podczas jednej z tych wypraw w 1206r, w kościele św. Damiana usłyszał wyraźne polecenie: Franciszku, id i napraw mój dom, który rozpada się w gruzy! Posłuszny temu poleceniu rozpoczął odbudowę kościółka, posiłkując się majątkiem ojca. Wobec gwałtownego sprzeciwu Piotra Bernardone, Franciszek w obecności biskupa Asyżu oddaje pieniądze i ubranie swojemu ojcu, rozpoczynając zupełnie nowy rozdział swojego życia.

Od tej pory odbudowa kolejnych kościołów przeplatana jest posługą trędowatym oraz przyjmowaniem kolejnych młodzieńców, którzy pragnęli żyć taj jak Franciszek. W 1209 roku wraz z jedenastoma braćmi udał się do Rzymu i od papieża Innocentego III uzyskał ustne zatwierdzenie Reguły Braci Mniejszych.

Kolejne lata odznaczają się rozrostem i ekspansją Zakonu. Franciszek oddaje kierownictwo innym braciom, sam poświęca się działalności misyjnej. W 1223 roku układa Regułę, którą zatwierdza papież Honoriusz III. W 1224 roku Franciszek udaje się na Górę Alwernię, gdzie po 40 dniowym poście otrzymuje stygmaty (14 września 1224).

Ostatnie dwa lata życia naznaczone są z jednej strony ogromnym cierpieniem, z drugiej doświadczeniem miłości Boga, które zaowocowało powstaniem Pieśni słonecznej, jednego z najpiękniejszych utworów literatury włoskiej. Osłabiony chorobą, doświadczany przez ludzką zazdrość i podejrzliwość, osamotniony i cierpiący, Franciszek jeszcze bardziej zbliżył się do Boga. Owo mistyczne zjednoczenie wybrzmiało właśnie w modlitwie, która jest nie tylko pochwałą stworzeń, ale przede wszystkim pochwałą Wszechmogącego Stwórcy.

Franciszek umarł w sobotę wieczorem, 3 października 1226r. położony na gołej ziemi nieopodal Porcjunkuli, którą tak bardzo umiłował. 16 lipca 1227r. został ogłoszony świętym, a 25 maja 1230r. jego ciało zostało przeniesione do bazyliki, wzniesionej na jego cześć.

Modlitwa franciszkańska

O Panie, uczyń z nas narzędzia Twojego Pokoju
Abyśmy siali miłość, tam gdzie panuje nienawiść
Wybaczenie, tam gdzie panuje krzywda
Jedność, tam gdzie panuje zwątpienie
Nadzieję, tam gdzie panuje rozpacz
Światło, tam gdzie panuje mrok
Radość, tam gdzie panuje smutek.
Spraw abyśmy mogli
Nie tyle szukać pociechy, co pociechę dawać
Nie tyle szukać zrozumienia, co rozumieć
Nie tyle szukać miłości co kochać
Albowiem dając, otrzymujemy
Wybaczając, zyskujemy przebaczenie
A umierając rodzimy się do wiecznego życia.

Testament

Mnie, bratu Franciszkowi, Pan dał tak rozpocząć życie pokuty: gdy byłem w grzechach, widok trędowatych wydawał mi się bardzo przykry. I Pan sam wprowadził mnie między nich i okazywałem im miłosierdzie. I kiedy odchodziłem od nich, to, co wydawało mi się gorzkie, zmieniło mi się w słodycz duszy i ciała; i potem nie czekając długo, porzuciłem świat. I Pan dał mi w kościołach taką wiarę, że tak po prostu modliłem się i mówiłem: "Wielbimy Cię, Panie Jezu Chryste, [tu] i we wszystkich kościołach Twoich, które są na całym święcie i błogosławimy Tobie, że przez święty krzyż Twój odkupiłeś świat".

Potem dał mi Pan i daje tak wielkie zaufanie do kapłanów, którzy żyją według zasad świętego Kościoła Rzymskiego ze względu na ich godność kapłańską, że chociaż prześladowaliby mnie, chcę się do nich zwracać. I chociaż miałbym tak wielką mądrość jak Salomon, a spotkałbym bardzo biednych kapłanów tego świata, nie chcę wbrew ich woli nauczać w parafiach, w których oni przebywają. I tych, i wszystkich innych chcę się bać, kochać i szanować jako moich panów. I nie chcę dopatrywać się w nich grzechu, ponieważ rozpoznaję w nich Syna Bożego i są moimi panami. I postępuję tak, ponieważ na tym świecie nie widzę niczego wzrokiem cielesnym z Najwyższego Syna Bożego, tylko Jego Najświętsze Ciało i Najświętszą Krew, które oni przyjmują i oni tylko innym udzielają. I pragnę aby te najświętsze tajemnice były ponad wszystko czczone, uwielbiane i umieszczane w godnych miejscach. Gdzie tylko znajdę w miejscach nieodpowiednich napisane najświętsze imiona i słowa Jego, pragnę je zbierać i proszę, aby je zbierano i składano w odpowiednim miejscu. I wszystkich teologów i tych, którzy nam podają najświętsze słowa Boże, powinniśmy szanować i czcić jako tych, którzy dają nam ducha i życie (por. J 6, 64).

I gdy Pan zlecił mi troskę o braci, nikt mi nie wskazywał, co mam czynić, lecz sam Najwyższy objawił mi, że powinienem żyć według Ewangelii świętej. I ja kazałem to spisać w niewielu prostych słowach, i Ojciec św. potwierdził mi. A ci, którzy przychodzili przyjąć ten sposób życia, rozdawali ubogim wszystko, co mogli posiadać (por. Tb 1, 3); i zadowalali się jedną tuniką połataną od spodu i z wierzchu, sznurem i spodniami. I nie chcieliśmy mieć więcej.

Oficjum odmawialiśmy my, klerycy, jak inni duchowni; nie-klerycy odmawiali: Ojcze nasz; i bardzo chętnie przebywaliśmy w Kościołach. I byliśmy niewykształceni i ulegli wszystkim. I ja pracowałem własnymi rękami i pragnę pracować; i chcę stanowczo, aby wszyscy inni bracia oddawali się pracy, co jest wyrazem uczciwości. Ci, którzy nie umieją, niech się nauczą, nie z powodu chciwości, aby otrzymać wynagrodzenie za pracę, lecz dla przykładu i zwalczania lenistwa. A kiedy nie dadzą nam zapłaty za pracę, udajmy się do stołu Pańskiego i prośmy o jałmużnę od drzwi do drzwi.

Pan objawił mi, abyśmy używali pozdrowienia: niech Pan obdarzy was pokojem (por. Lb 6, 26). Niech bracia strzegą się, aby wcale nie przyjmowali kościołów, ubogich mieszkań i wszystkiego, co się dla nich buduje, jeśli się to nie zgadza ze świętym ubóstwem, które ślubowaliśmy w regule, goszcząc w nich zawsze jak obcy i pielgrzymi (por. 1 P 2, 11).

Nakazuję stanowczo na mocy posłuszeństwa wszystkim braciom, gdziekolwiek są, aby nie ważyli się ani osobiście, ani przez pośredników prosić w kurii rzymskiej o jakiekolwiek pisma [polecające] ani dla kościoła, ani dla żadnego innego miejsca, ani pod pozorem kaznodziejstwa, ani z powodu prześladowania cielesnego; lecz jeśli ich gdzieś nie przyjmą, niech się schronią do innego kraju, aby tam z błogosławieństwem Bożym czynić pokutę.

I bardzo pragnę być posłusznym ministrowi generalnemu tego braterstwa i temu gwardianowi, którego on zechce mi wyznaczyć. I tak chcę być ujęty w jego rękach, żebym bez jego woli i wbrew posłuszeństwu nie mógł się poruszać ani cokolwiek czynić, gdyż on jest moim panem.

I chociaż jestem człowiekiem prostym i chorym, pragnę jednak mieć zawsze kleryka, żeby mi odmawiał oficjum, jak przepisuje reguła. I wszyscy inni bracia powinni tak samo słuchać swoich gwardianów i odmawiać oficjum według reguły. A jeśli znaleźliby się bracia, którzy nie odmawialiby oficjum według reguły i chcieliby wprowadzić jakieś zmiany albo nie byliby katolikami, to wszyscy bracia, gdziekolwiek przebywają, spotkawszy któregoś z nich, obowiązani będą pod posłuszeństwem doprowadzić go do najbliższego kustosza tego miejsca, gdzie go znaleźli. A kustosz pod posłuszeństwem obowiązany jest strzec go pilnie we dnie i w nocy jak więźnia, aby nie mógł mu uciec, dopóki go we własnej osobie nie odda w ręce swego ministra. I minister pod posłuszeństwem obowiązany jest odesłać go przez takich braci, którzy będą go strzec we dnie i w nocy jak więźnia, dopóki nie przyprowadzą go do pana Ostii, który jest panem i opiekunem całego braterstwa, utrzymującym je w karności. I niech nie mówią bracia: "To jest inna reguła", jest to bowiem przypomnienie, pouczenie, zachęta i mój testament, który ja, maluczki brat Franciszek, zostawiam wam, braciom moim umiłowanym, po to, abyśmy bardziej w duchu katolickim zachowywali regułę ślubowaną Panu.

A ministrowi generalnemu i wszystkim innym ministrom i kustoszom zabraniam na mocy posłuszeństwa cokolwiek do tych słów dodawać lub ujmować. Niech to pismo zawsze mają przy sobie wraz z regułą. I na wszystkich kapitułach, które odprawiają, czytając regułę, niech przeczytają i te słowa. I wszystkim moim braciom klerykom i nie-klerykom zakazuję stanowczo na mocy posłuszeństwa wprowadzać wyjaśnienia do reguły i do tych słów; niech nie mówią: "Tak należy je rozumieć". Lecz jak Pan dał mi prosto i jasno mówić i napisać regułę i te słowa, tak prosto i bez wyjaśnień rozumiejcie je i gorliwie zachowujcie aż do końca.

I ktokolwiek to zachowa, niech w niebie będzie napełniony błogosławieństwem Ojca najwyższego, a na ziemi błogosławieństwem umiłowanego Syna Jego z Najświętszym Duchem Pocieszycielem i ze wszystkimi mocami niebios, i ze wszystkimi świętymi. I ja, brat Franciszek, najmniejszy wasz sługa, jak tylko mogę, wewnętrznie i zewnętrznie potwierdzam wam to najświętsze błogosławieństwo.

Polish Arabic Chinese (Traditional) Czech Danish English French German Greek Hebrew Italian Russian Spanish Swahili Yiddish